الجليل   הגליל

قصة معلمة - رسمية شحادة
סיפורה של מורה - רסמיה שחאדה

" أردت إحداث تغيير ، أن أخرج من الروتين وفكرة المدرسة أعجبتني " تقول رسمية ، معلمة ومربية بمدرسة "يداً بيد" ثنائية اللغة في الجليل.عندما سمعت قبل 14 عاماً عن مدرسة " يداً بيد " في الجليل قررت رسمية أن تترك وظيفتها كمعلمة للتاريخ والجغرافيا في سخنين والإنتقال لمدرسة " الجليل".
" بعد أسبوع من بداية عملي في المدرسة بدأت أحداث أكتوبر 2000 ، كان الوضع صعباً جداً ومتوتراً ، كان الإرتباك كبير وجدي ، ماذا نعمل وكيف نتصرف؟ قررنا كطاقم أن نمر بورشات مكثفة لكي نتعرف على الآخر، وأن نتقبله كيفما هو ، بدون أن نحكم عليه مسبقاً : والأهم أن نكون فخورين بهويتنا وقوميتنا" .
تقول رسمية أنها تنفعل كل يوم من جديد عند قدومها للمدرسة " لا يوجد روتين ولكن يوجد عمل جاد كأنما العمل في ثلاث مدارس : عربية ، يهودية ، ومشتركة " .
في نظر رسمية المدرسة ليست فقط مصدر رزق بل هي نهج حياة ، رمز للإنفتاح والآفاق الواسعة. " تلاميذنا مختلفون ، هم ناتج منفرد لا مثيل له ، تقبل وإحتواء حتى ما لا نهاية. منذ الصف الأول كل طالب "يجلس مع الآخر" وليس فقط يعيش معه يومياً بل يتواصل معه ويتقبله " . عائلة رسمية هُجرت من قرية ميعار التي أُحتلت عام 1945 وعلى أراضيها اليوم بنيت سيجف ، ياعد ومنوف. كطفلة لاجئة إنتقلت رسمية مع عائلتها من مكان لآخر ، من حيفا لعكا ، لسخنين حتى إستقرت في عكا . أحاسيس الخوف والقلق لازمت أهلها ولكنها كانت محاطة بجدران الصمت . فقط في سن الثامنة عشرة نجحت رسمية بإختراق جدار الصمت وأن تسمع وتتحدث عن ما حدث ، هذه القصة رسمت طريقها كمربية .
رسمية حاصلة على اللقب الأول في تاريخ الشرق الأوسط ، واللقب الثاني في الإدارة التربوية ، خلال السنين عملت إعادة تدريب لتدريس العربية وهي معلمة لغة عربية في المدرسة ومربية صف سادس مع شريكتها المعلمة أييلت. هي ناشطة وقيادية في الطاقم التربوي في المدرسة ، وتمرر ورشات تمكين للمعلمات .
تسكن رسمية مع زوجها واولادها الثلاثة في قرية كابول في الجليل ، مجد وأمل هم خريجو المدرسة ومعتز يتعلم في الصف الثامن.
  "רציתי לחולל שינוי ,לצאת מהשגרה והרעיון של בית הספר מצא חן בעיני " אומרת רסמיה ,מורה ומחנכת בבית ספר יד ביד הדו לשוני בגליל. כששמעה לפני 14 שנים על בית הספר יד ביד בגליל החליטה רסמיה לעזוב את תפקידה כמורה להיסטוריה וגיאוגרפיה בסכ'נין ולעבור לבית הספר גליל.
"שבוע אחרי שהתחלתי ללמד בבית הספר התחילו אירועי אוקטובר 2000 , המצב היה קשה מאוד ומתוח ,הייתה התלבטות מאוד רצינית מה עושים ואיך מתנהגים? החלטנו שכצוות עלינו לעבור סדנאות אינטנסיביות ולהכיר את האחר , לקבל אותו איך שהוא,לא לשפוט והכי חשוב : להיות גאים בזהות ובלאום שלנו".
רסמיה מספרת שהיא מתרגשת כל יום מחדש בבואה לבית הספר: אין שגרה אך יש עבודה מאומצת כאילו העבודה נעשית בשלושה בתי ספר: ערבי,יהודי ומשותף.
ביה"ס מבחינתה אינו רק מקור פרנסה אלא גם דרך חיים, סמל לפתיחות ולאופקים רחבים. "התלמידים שלנו הם אחרים, הם תוצר ייחודי שאין כמוהו.קבלה והכלה עד אין סוף. מכיתה א' כל אחד "יושב עם האחר" ולא רק , חי אתו ביום יום, אלא מתחבר אליו ומקבל אותו!"
משפחתה של רסמיה נעקרה מהכפר מיעאר שנכבש בשנת 1948 ועל אדמותיו בנויים כיום היישובים שגב, יעד ומנוף. כילדה –פליטה עברה רסמיה עם משפחתה ממקום למקום , מחיפה לעכו לסכנין – עד להשתקעות בעכו. תחושות הפחד והדאגה ליוו את הוריה אבל היו עטופים בחומות של שתיקה. רק בגיל 18 הצליחה רסמיה לפרוץ את מסך השתיקה ולשמוע ולשוחח על מה שקרה. סיפורם התווה את דרכה כמחנכת.
רסמיה היא בוגרת תואר ראשון בהיסטוריה של המזרח התיכון, ותואר שני במנהל בחינוך. עם השנים עשתה הסבה ללימוד ערבית והיום היא מורה לערבית בבית הספר ומחנכת כיתה ו' ביחד עם שותפתה איילת. היא פעילה ומנהיגה בצוות החינוכי של בית הספר, ומעבירה סדנאות העצמה למורות.
רסמייה מתגוררת עם בעלה ושלושת ילדיה בכפר כאבול בגליל. מג'ד ואמל הם בוגרי בית הספר ומועתז לומד בכיתה ט' השנה.
أخبار חדשות
أخبار חדשות